Verstrekkers risicodragend vermogen

De verstrekkers van risicodragend vermogen en hun kenmerken

Oprichters en ondernemers steken normaal gesproken zoveel financiering in de start-up als ze kunnen missen, vaak in de vorm van niet-financiële contributies, zoals weinig of geen salaris of werken vanuit thuis enz. Door een waarde te koppelen aan deze niet-financiële contributies (sweat equity) kan hun effectieve aandeel in het bedrijf verhoogd worden. Nieuwe investeerders beschouwen een significante contributie van de oprichters als commitment jegens het project of onderneming.

Vrienden en familie kunnen zorgen voor een ‘helpende hand’. De bedragen blijven in de regel onder € 25K en meestal is de fiscale regeling ‘beleggingen en durfkapitaal’ van toepassing. Bij deze categorie investeerders moet men niet rekenen op een follow-up financiering.

Informal Investors of ‘business angels’ zijn individuen met (veel) geld. Nederland telt inmiddels vele honderden informal investors, waarvan slechts enkelen actief zijn in de life sciences. De meeste informal investors (75 %) participeren met bedragen van € 15K – 150K en tot 250K wanneer er sprake is van co-financiering met anderen (“syndicated investments”). Behalve geld bieden deze investeerders vooral kennis van zaken en contacten en treden zij actief op als coach. Informal investors letten meer op de persoonlijke kwaliteiten van de starter en de kwalitatieve aspecten van de plannen.

Venture capitalists en participatiemaatschappijen beschikken over aanzienlijk grotere sommen. In de markt zijn zij meestal wel bekend, maar moeilijk te benaderen. Zij investeren vooral bedragen van circa € 2 mln. en richten zich vooral op veelbelovende ondernemingen die (tijdelijk) een vergrote financieringsbehoefte hebben. Kwaliteit van het management, intellectueel eigendom, marktonderzoek, cashflow analyse, rendementsprognose en fiscaliteit zijn zaken die goed geregeld moeten zijn, voor zij kunnen worden benaderd. Vaak verstrekken zij niet alleen vermogen maar stellen ook hun managementervaring en financiële expertise ter beschikking. Daarnaast fungeren zij als klankbord voor de onderneming of hebben zij een afgevaardigde in de raad van commissarissen van het bedrijf.

Beleggingsmaatschappijen, in Engeland ‘Private Equity Funds’ genoemd, zijn fondsen met grote hoeveelheden vaak particulier geld, dat gebruikt wordt om (aandelen in) bestaande bedrijven te kopen. Zij bewegen zich op dezelfde markt als de venture capitalists, maar doen grotere transacties. De transacties hebben vaak meer te maken met beleggen dan met investeren.

Beursgang. Nederland kent momenteel twee aandelenbeurzen. De AEX en de NMAX, beide gevestigd in Amsterdam. De AEX is een gewone aandelenbeurs en de NMAX is bedoeld voor snelgroeiende innovatieve bedrijven. De laatste wordt ook wel de ‘babybeurs’ genoemd, alhoewel er weinig ‘starters’ genoteerd staan.

Het zijn allemaal iets langer bestaande bedrijven, die niet noodzakelijkerwijs winst hoeven te maken, maar wél (enorme) groeipotentie hebben. Het kostbare onderzoeks- en begeleidingsproces dat aan een beursgang vooraf gaat en de aandacht die een beursnotering vraagt, leggen de ondergrens van de kapitaalbehoefte op minimaal € 15 miljoen. Eerder is het niet zinvol een beursgang te overwegen.